Podstawą oskarżeń Pałacu są cztery odwołane narady z szefami służb, które miały zadecydować o nominacjach oficerskich i omówić kwestie bezpieczeństwa, oraz odmowa przekazania kluczowych informacji przedstawicielowi prezydenta podczas posiedzenia Kolegium ds. służb specjalnych. Z tej sekwencji wydarzeń Pałac wyprowadza tezę, że głowa państwa została skutecznie odcięta od niezbędnych danych do podejmowania decyzji.
Rafał Leśkiewicz zwraca uwagę na precedens: po raz pierwszy w historii III RP szefowie służb zlekceważyli zaproszenie prezydenta na rozmowy dotyczące bezpieczeństwa i nominacji – to bezpośredni efekt rządowego zakazu. W tym świetle to nie prezydent blokuje proces, lecz jest blokowany.
Strona rządowa stara się zdementować zarzuty i publikuje stanowisko koordynatora służb, Tomasza Siemoniaka, który zapewnia, że prezydent i jego kancelaria otrzymują takie same informacje jak ich poprzednicy. To próba uspokojenia sytuacji przez odwołanie się do zachowania ciągłości i standardów państwa.
Pałac jednak pozostaje przy swojej narracji i wskazuje na odwołane spotkania oraz brak merytorycznej treści na posiedzeniach Kolegium ds. służb specjalnych. Chodzi nie tylko o formalny obieg dokumentów, lecz o brak bezpośredniego kontaktu z decydentami, podczas którego zapadają kluczowe decyzje dotyczące nominacji i bezpieczeństwa państwa. Tutaj zderzają się dwa światy: formalny obieg pism oraz realny dostęp do ludzi i możliwości rozmowy. W praktyce obie strony realizują działania, które utrzymują konflikt w stanie zawieszenia.
Język wojny: „żenujący stand-up” i zarzuty o brak odwagi
Kulminacja napięcia następuje w sobotę, gdy rzecznik prezydenta wydaje ostre oświadczenie. Padają w nim słowa o „żenującym i kłamliwym stand-upie” premiera, a spór schodzi na poziom personalny, gdzie styl wypowiedzi używany jest jako narzędzie walki. W tym samym tonie Rafał Leśkiewicz krytykuje szefów służb specjalnych – wysokich rangą oficerów – za brak odwagi i lojalności wobec głowy państwa
