To nie były idealne przeprosiny. Ale były szczere. Poczułam, jak ciężar, który nosiłam przez miesiące, zaczyna się ze mnie zsuwać. Mama ścisnęła moją dłoń. — Nie wiedziałam… — Wiem — odpowiedziałam.
Tata westchnął, jakby nagle się postarzał. Świętowanie już nie było takie samo. Ale nie było też katastrofą. Rozmowy wróciły powoli — cichsze, bardziej prawdziwe. Powietrze wciąż było gorące, dym z grilla unosił się w ogrodzie, a tort wciąż był zbyt słodki. Ale coś się zmieniło. Po raz pierwszy nie czułam się niewidzialna we własnym życiu. Tego wieczoru, gdy wychodziłam, Lucas odprowadził mnie do drzwi.
Nie rozmawialiśmy dużo. — Claro — powiedział, zanim wsiadłam do samochodu — naprawię to. Spojrzałam na niego. Nie wiedziałam, czy mu się uda. Nie wiedziałam, czy się zmieni. Ale po raz pierwszy nie była to moja odpowiedzialność. Uśmiechnęłam się spokojnie.
— Teraz twoja kolej. Wracałam z otwartymi oknami, pozwalając, by ciepłe powietrze uderzało mnie w twarz. To nie była idealna wolność. To nie był bajkowy finał. To było coś lepszego. To był początek życia, w którym pomaganie nie oznacza znikania. I w którym miłość nie była już mierzona tym, ile jestem w stanie znieść, lecz tym, na ile potrafię szanować samą siebie.
